Klasyka

W sieci remixów kawałków Tupaca jest wiele i chyba śmiało można powiedzieć, że cyklicznie pojawia się ich coraz więcej. Jednak gdy za odświeżenie jakiegoś utworu bierze się Cookin Soul możemy być pewni, że otrzymamy prawdziwą petardę. "Old School" w spokojnym klasycznym klimacie na kultowym samplu znanym z wielu innych produkcji. Jakby tego było mało dostaliśmy również możliwość ściagnięcia remixu.

W dzisiejszym klasyku na weekend płyta, która jest dla mnie wyjątkowa. Dlaczego? „Get Rich Or Die Tryin’” to pierwszy rapowy album, którym na poważnie się zajarałem. Z kolei „In Da Club” było pierwszym numerem, przy którym głowa mimowolnie zaczęła mi się bujać. Dlatego wybaczcie jeśli w pewnym momencie stanę się zbyt subiektywny, ale będzie to silniejsze ode mnie. Bez zbędnego przedłużania, panie i panowie przed wami 50 Cent i płyta, która zaniosła go na szczyt.

Mac Dre to w kalifornijskim Bay Area postać legendarna, darzona wielkim respektem i nieustannie przypominana. Tak jak Nowy Jork stracił Biggiego, a Detroit J. Dillę, tak dla Bay nieśmiertelną ikoną jest właśnie autor "Thizz Dance". Hołd legendzie z Oakland oddał ostatnio choćby Drake, w swoim "The Motto", a fakt, że w "Over My Dead Body" słyszymy wers "My city love me like Mac Dre in the Bay" również nie jest przypadkowy.

Okazuje się, że pamięć rapera, który zamordowany został w 2004 roku uczczona ma być też w niecodzienny sposób - na jego życiu oparty zostanie film, a mówi się, że główną rolę zagrać może Mike Epps!

Ten odcinek Diggin In the Videos dedykowany jest – jakby to ujął Nas – „to trapped in the 90’s niggas”. Tak jest - dziś z czeluści Sieci wyciągamy kolejną nowojorską hip-hopową perełkę z lat 90. Klasyczny singiel bardzo mało znanych niestety obecnie graczy. Słuchawki na uszy – oto „Broken Language” w wykonaniu braci Smoothe da Hustlera i Triggera tha Gamblera. Straight from the infamous Brownsville, Brooklyn NY. Spin that shit!

Wyobraźcie sobie rapera, który całą karierę prostym stylem nawija praktycznie o tym samym, do tego wydając albumy w regularnych odstępach. Wack co? Sprzedał się marnie, skończył, nie warto go słuchać i do tego pewnie wszystko robi, żeby zarobić na gimbusach? Pudło. Na pewno w tym przypadku, bo opierając całą karierę na nawijaniu o laskach, hajsie i imprezach Too $hort stał się muzycznie nieśmiertelny i tak długowieczny jak mało kto w branży. Długowieczny, mimo że raz zapowiedział zakończenie kariery - choć jeśli kojarzycie np. klip do "On My Level" Wiza Khalify gdzie pan z siwą brodą wjeżdża z wyuzdanymi i bezpruderyjnymi historiami, to pewnie wiecie już, że nijak mu się to nie udało. Wrócił. Ale my cofnijmy się do momentu, gdy uznał, że to czas, by odejść, a był to rok 1996...

Masz na koncie klasyk za klasykiem, 9 płyt wydanych w 9 lat, szacunek i poważanie w branży od lewej do prawej i uznajesz "ok, to czas na emeryturę". Co robisz więc przy okazji swojej ostatniej płyty? A no tak - zawierasz esencję, starasz się maksymalnie, by ostatnie słowo zabrzmiało najdobitniej i naprawdę nagrywasz materiał na maksimum swoich możliwości. Prosty schemat - klasyk na solowe pożegnanie to coś, co znamy w wykonaniu Jaya Z, Masta Ace'a, czy choćby Piha jeśliby rzucić polski przykład. Nieważne, że każdy z nich później wracał. Ważne, że to, co zostawił, myśląc o ostatnim albumie to najlepsze, co był w stanie przygotować. Tak też jest tutaj, a platyna nie wzięła się przypadkiem.

Odstawmy na chwilę na bok nowoczesne rytmy, brzmieniowe eksperymenty, bangery, koks, twerkujące panienki, grubą forsę i inne charakterystyczne obrazy hip-hopu w XXI wieku. Porozmawiajmy za to o oldschoolu, cofnijmy się do najgłębszych korzeni, aż do pamiętnego roku 1979. Doprawdy wspaniały i niezmiernie istotny był to rok dla rapu – wszak to wtedy światło dzienne ujrzał nieśmiertelny singiel „Rapper’s Delight”. Dziś jednak nie o Sugarhill Gangu mowa, a o innym, mniej pamiętanym, lecz nie mniej ważnym graczu.

Być nie mieć, to odwieczny dylemat... "Takie coś znaleźliśmy w archiwum. Artystom nie za bardzo pasował patent na refrenie zatem oficjalna wersja zawiera inne ujęcia. Dziś po latach wrzucamy pierwszą wersję klipu "Być nie mieć", która nigdy nie ujrzała światła dziennego - publikujemy ją również z uwagi na dobrą jakość. Enjoy:)" - napisał dziś Peja, publikując zarazem nieznaną do tej pory wersję teledysku do numeru pochodzącego z najbardziej klasycznego w jego dorobku "Na Legalu?", wydanego w 2001 roku. Kawał historii w "odświeżonej" wersji.