Klasyka

Polski rap ma całkiem przepastny katalog kultowych utworów. Gdyby nie miejski charakter gatunku, moglibyśmy mowić, że mamy do czynienia z hymnami - ale poprzestańmy na określeniu "historyczne sztosy". Na pewno jednym z takich utworów jest "Jest jedna rzecz", nagrany przez Peję/Slums Attack. Mamy w nim mocny głos artystycznej szczerości i rozprawę z mniej przejrzystą w zamiarach konkurencją z branży. Chwytliwy refren tylko pomógł numerowi urosnąć do rangi klasyka.

Wersja Albo Inaczej, do której zaproszono Zbigniewa Wodeckiego, stawia na optymizm muzycznej pasji, choć wersy ucierające nosa konkurencji zostały - w wykonaniu piosenkarza brzmią mniej jak pogróżki, a bardziej jak przyjacielskie porady...

Miękkie trzaski winyla... i powoli, niespiesznie wyłaniający się z przestrzeni śpiew na pogodnym, soulowym akompaniamencie.... "Every nigger is a star". "Every nigger is a star"... "Who will deny, that You and I - and every nigger is a star?" To pierwsze dźwięki, jakie słyszymy, odpalając "To Pimp a Butterfly", nowy, od kilku tygodni elektryzujący cały hip-hopowy świat album Kendricka Lamara. Rozpoczęcie albumu zawsze jest niezwykle ważne, dla wielu wręcz decydujące o dalszym odsłuchu... Przyjrzyjmy się więc dziś piosence, jaką Kendrick zdecydował się nas powitać na "TPAB". Panie i Panowie, wprost z dalekiego Kingston - przed Wami Boris Gardiner i "Every Nigger is a Star"!

Chociaż głównym katalizatorem kariery Erica Wrighta był "Gangsta Rap" i opisywanie ciężkich realiów życia w Compton, w twórczości zarówno jego jak i N.W.A. może też znaleźć jaśniejsze momenty, które pokazują że panowie mimo szeregu problemów towarzyszących im na każdym kroku doskonale bawili się w peak'u swojej popularności.

Nasz tydzień z Erikiem Wrightem zaczynamy od kawałka, który zapoczątkował nie tylko legendarną karierę jego i wszystkich członków formacji N.W.A., ale tchnął również nowego ducha w kalifornijską ziemię budząc do życia całe zachodnie wybrzeże, reprezentowane do tej pory jedynie szczątkowo przez raperów pokroju Ice-T czy Too $hort'a. Dzięki "Boyz-N-The-Hood" na terenie całych Stanów Zjednoczonych nastała moda na "Gangsta Rap" i twarde, uliczne teksty które pokochała nie tylko społeczność murzyńska wychowana w gettcie, ale również biali mieszkańcy przedmieść. Była to również zapowiedź ostrego przetasowania na amerykańskiej rap scenie, zdominowanej w tamtym czasie totalnie przez Nowy Jork i preludiom do tego, co miało nadejść później - czyli eksplozji west coastu na arenie nie tylko krajowej ale i międzynarodowej.

24 marca nakładem niezależnej wytwórni Wolna Wola ukaże się reedycja kultowego już w niektórych kręgach albumu 52 Dębiec - P-Ń - VI. Materiał wydany 13 lat temu w rzeczywistości był solowym debiutem Hansa, choć poprzez wydanie go pod banderą „52” zwiastował późniejsze zjednoczenie zespołu.

Teraz będzie do zakupienia w dwóch wersjach. Wersja standardowa obejmować będzie identyczną płytę, którą mieli okazje zakupić słuchacze w 2003 roku, natomiast wersja kolekcjonerska zawierać będzie dodatkową płytę, na której znajdą się remixy całego albumu wykonane przez takie postaci jak: Piotr Banach (Hey, Indios Bravos), Dj 600V, Dark Beatz, Holosonix, czy wrocławski duet producencki Whitehouse. Za wszelkie gramofonowe sztuczki odpowiedzialni będą Dj Twister, Dj Feel-X oraz DJ WU.

Opisywaliśmy Wam przedwczoraj koncert Miuosha i Jimka z Narodową Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia, co było pierwszym takim wydarzeniem w Polsce. W jego trakcie miała miejsce też jedna świetna akcja, warta osobnego odnotowania.

Jimek, jako dyrygent młodego pokolenia, czujący dzisiejsze brzmienia, postanowił z symfonicznym graniem zderzyć... hip-hopowe szlagiery. Jesteście ciekawi jak w wykonaniu orkiestry brzmią utwory takich artystów jak Wu-Tang, Kendrick Lamar, Cam'Ron, Wiz Khalifa, Nas, Dr. Dre czy Kanye West?

Debiutancki album The Notoriousa B.I.G. uznawany jest dziś za wydawnictwo kultowe, a częstokroć nazywany jest największym osiągnięciem w historii rapu. Wbrew pozorom, jego sukces nie pojawił się nagle. W pierwszym tygodniu sprzedaży „Ready To Die” rozeszło się w nakładzie zaledwie 57.000 egzemplarzy, co nie przepowiadało wielkiego triumfu. Dopiero hitowe single odpowiednio nakręciły machinę promocyjną, dzięki czemu Biggie odebrał swoją pierwszą platynę w połowie marca 1995 roku.

Zanim to jednak nastąpiło, raporty sprzedaży ujawniały ponurą prawidłowość – „Ready To Die” nie zdobyło popularności na Zachodnim Wybrzeżu i zalegało na tamtejszych półkach sklepowych. Zważywszy na trendy muzyczne panujące ówcześnie w Kalifornii, nie było w tym fakcie nic dziwnego. Nie przypadkowo jednak Puff Daddy umieścił na debiucie Notoriousa takie numery jak „Juicy” i „Big Poppa”, których brzmienie było wyraźnie inspirowane g-funkiem i jego laidbackową stylistyką. Uderzając hitowymi singlami w dziesiątki radiostacji, Biggie zamierzał zdobyć rozgłos nie tylko na Wschodzie, podbita miała zostać również zachodnia część USA.