Elektronika

Kojarzycie Goldena? Jeżeli nie, to Złote Twarze już na pewno - lubelsko-gostyniński duet producencki, odpowiedzialny za masę świetnych kawałków z głównego, jak i podziemnego nurtu rapowego oraz całych albumów ("Międzyświat" nagrany z Hajem chociażby). Autor recenzowanego materiału kilka lat temu pokusił się o wypuszczenie niesamowicie klimatycznego "Ostatniego Pokolenia Placów Zabaw", rapując na ciepłych, kradzionych bitach niejednokrotnie zdecydowanie lepiej od bożyszczów wyświetleń YouTube'a. W 2016 roku, za pośrednictwem Lekter Records światło dzienne ujrzał natomiast stricte instrumentalny projekt artysty - "Music Of The Restless Sun EP", będący potwierdzeniem jego jakże szerokich horyzontów muzycznych. Golden zdecydowanie należy do grupy producentów muzycznych, w przeciwieństwie do wielu gości szumnie siebie w ten sposób nazywających się. "Szkoda szczempić ryja", jak mawia Zbyszek Stonoga, na dalsze refleksje, kto jest producentem, a kto bitmejkerem i gdzie leży granica. Lepiej w tej samej chwili włączyć EPkę Goldena, wsłuchując raz po raz się w pięknie skomponowaną paletę dźwięków. 

Na ostatnim solowym albumie Tego Typa Mesa „Trzeba było zostać dresiarzem” pojęciem kluczowym była prostota, która objawiała się zarówno w warstwie brzmieniowej, jak i tekstowej. Z wyjątkiem kilku utworów, płyta ta była oparta w dużej mierze o typowo hip-hopowe podkłady, które stanowiły tło dla opisu polskiej rzeczywistości i jej nieodłącznych elementów w postaci Januszy, spiętych dresiar i ochroniarzy Patryków. Pod tym względem „AŁA.” jest pewnym odejściem od ostatniej solówki rapera. Oczywiście Mes nadal stawia siebie w pozycji obserwatora otaczającej go rzeczywistości, lecz tym razem dużo większy nacisk położony został na jego poglądy i punkt widzenia. Muzycznie album ten jest najbardziej alternatywną, a zarazem najmniej hip-hopową rzeczą w dorobku warszawiaka.

Pamiętacie jeszcze legendy wrocławskiej scenę hip-hopowej z Sinym, Tymonem, Jotem i Roszją na czele? O "nagrywaniu wielkich płyt, których nikt już nie pamięta" nawijał ostatni z tych raperów na wspólnym numerze wrocławskiej sceny, promującym ekskluzywne wydanie Kodex 5 Element. Nadażyła się doskonała okazja, aby poznać jeden z tych krążków. Po 14 latach od premiery ruszył preorder winylowego wydania albumu "W siną dal" autorstwa Sinego. Z tej też okazji autor krążka postanowił udostępnić niepublikowany do tej pory teledysk do utworu "Anonimowy Wrocław", nagrany wspólnie z Tymonem.

Już w najbliższy czwartek, 13 października, Stolicę odwiedzi JMSN - wokalista, multiinstrumentalista i producent z Michigan, mający na koncie współpracę z takimi artystami jak The Game czy J. Cole i serwujący bardzo nastrojową, przyjemną dla ucha muzykę. Artystę, promującego swój najnowszy album "It Is", wesprze na scenie żywy band, a przed ich występem publikę rozgrzeje młoda piosenkarka z Los Angeles Alexa Demie.

W piątek i sobotę ekipa w ramach mini-trasy po Polsce zagra natomiast w Poznaniu i Katowicach. Szczegóły w rozwinięciu.

Mr. Polska to jedna z najbardziej intrygujących postaci na europejskiej scenie muzycznej, kompan Boaza Van De Beatza z Nouveau Riche, do tej pory współpracujący też m.in. z Yellow Claw czy Riff Raffem. Ksywka tego holenderskiego rapera nie jest przypadkiem - ma on polskie korzenie (urodził się w Toruniu a do Holandii wyemigrował gdy miał 3 lata), które dumnie podkreśla w utworach czy teledyskach, a jego twórczość to szalona jazda bez trzymanki i mieszanka pozornie skrajnych klimatów, od rapu po dutch-trap, które łączy jedno - nieskrępowana niczym zabawa!

W marcu Mr. Polska po raz pierwszy miał okazję wystąpić w ojczyźnie (supportowany przez Żabsona i Wac Toja), dziś pora na warszawską powtórkę a będącemu od wczoraj w Stolicy raperowi udało się już poznać kilku przedstawicieli rodzimej sceny.

O twórczości Death Grips można mówić różne rzeczy, ale na pewno nie to, że powoduje u słuchacza uczucie znudzenia lub obojętności. Każda ich płyta - od mixtape'u "Exmilitary" po zeszłoroczne "The Powers That B" - pokazywała ten zespół z innej strony i sprawiała, że w zasadzie niemożliwe jest ich zaszufladkowanie. Oprócz wyraźnych śladów eksperymentalnego hip-hopu w brzmieniu grupy z Sacramento znajdziemy również elementy muzyki industrialnej, noise'u, elektro-punka, czy glitchowej elektroniki. Do tego trzeba jeszcze dodać wokal MC Ride'a, który w większości numerów brzmi niczym nafetowany pacjent szpitala psychiatrycznego.