Zagraniczny i polski hip-hop, muzyka, wykonawcy - Najlepszy portal hip-hop

Zgodnie z zapowiedzią Doniu postanowił na świeżo odpowiedzieć Chadzie na "Sześciogwiazdkowego Skurwiela". Dostało się również Dioxowi i Hadesowi. Jaki będzie dalszy ciąg tego zaskakującego beefu?

PS. To nie koniec niespodzianek od Donia, przygotowanych na ten rok. Już pierwszego grudnia premierę ma mieć limitowana EP-ka zatytułowana "Stricte". Będzie to zbiór kilku nowych kawałków, jednak dzisiejszego dissu na niej także nie zabraknie. Czyżby całość w konwencji beefowej?

Wczoraj obejrzeliście pierwszą część rozmowy z Hadesem i Kebsem, przeprowadzonej dzień po premierze płyty "Nowe Dobro To Zło". Dziś czas na drugą i ostatnią część, a w niej trochę o koncertach, promocji, planach czy ilości materiału wychodzącego ostatnio z obozu HIFI.

Bonny Larmes to producent pochodzący z serca Mazur - Giżycka. Nałogowo klepie bity, wypuszczając co jakiś czas w eter swoje kolejne beat-tape'y. Miłośnik czarnych płyt oraz koneser jazzu.
Dla czytelników Popkillera opowiedział o swojej miłości do jazzu, produkcji oraz najbliższych planach. Zapraszamy do lektury!

Można lubić HIFI lub nie, ale trzeba być głuchym, żeby nie słyszeć jak w bardzo krótkim czasie rozwinął się Hades. Nauczył się nie tylko idealnie wykorzystywać swoje warunki głosowe, ale też rzucać wersy, które naprawdę trudno przeoczyć. Nie zawsze udawało mu się opanować chaotyczność własnych numerów, ale miewał wejścia za które można było wybaczyć większe rzeczy. Zaczęło się go dobrze słuchać i myślę, że nie tylko ja byłem ciekaw jak poradzi sobie w solowej odsłonie.

Moją ciekawość wzmogło również to, że całością produkcji miał zająć się Galus, autor wydawanych jako Pokój Czarnych Płyt "Retro Lyrics" i winylowego ciasteczka "100206". Muzyczne zajawki tego gościa to coś mocno przesiąkniętego inspiracjami z lat 90., ale zarazem eksperymentalnego i chwilami trochę "nieokiełznanego". Do tego wszystkiego DJ Kebs, którego formy nie trzeba chyba nikomu przybliżać. Jak prezentuje się "Nowe Dobro To Zło"?

1996 rok to w rapie koniec pewnej epoki. Ten rok był także ostatnim mrocznym i ponurym oraz co chyba najważniejsze - ostatnim wielkim. Następny, 1997, był "przejściowy", jednak i on zaoferował słuchaczom sporo ciekawego.

Idealnie w pierwsze zdania tego wstępu wpisuje się "Stone Crazy" Juju i Psycho Lesa, szerzej znanych jako The Beatnuts.

Zacznę od tego, że debiut J. Cole'a to dobry album. Jermaine stał się naprawdę sławny z chwilą podpisania go przez label Roc Nation Jaya-Z, ale swoją pozycję utrzyma jedynie dzięki umiejętnościom.

Patrząc na zawartość krążka i jego sprzedaż oscylującą wokół 218 tysięcy w pierwszym tygodniu myślę, że nie będzie z tym wielkiego problemu.

Ten rok bez wątpienia należy do zachodniego wybrzeża. Kilkuletni muzyczny letarg na kalifornijskiej scenie przerodził się w prawdziwy wysyp tegorocznych pozycji, wśród których po raz pierwszy od dawna obok kolejnych płyt weteranów o ugruntowanej już renomie, swoje miejsce znalazło również kilku "młodych wilków".

Jednym z takich przykładów jest Jay Rock, który podobnie jak wielu innych Świeżaków, drogę do legalnego debiutu musiał utorować sobie nie tyle ciężką pracą i sukcesywnym publikowaniem nowego materiału zapewniającego ciągły buzz, co zmaganiem się z realiami funkcjonowania wielkiej wytwórni, która niekoniecznie pali się do szybkiego wypuszczenia cię na głębokie wody woląc trzymać bez końca pod kluczem. Efektem tego było uwolnienie się młodego rapera z Watts spod opieki Warner Bros. i podjęcie współpracy z królem niezależnego rynku - labelem Strange Music, dzięki czemu wreszcie możemy usłyszeć długo oczekiwane "Follow Me Home".