Zagraniczny i polski hip-hop, muzyka, wykonawcy - Najlepszy portal hip-hop

Każdy kto choć parę razy miał do czynienia z muzyka Nottza (o co zresztą w ostatnim czasie nie było trudno) wie doskonale, że gość lubi wjazdy z buta. Ci, którzy przez długi czas traktowali go jako producenta, pewnie nieraz przeżyli szok po coraz nowszych wejściach Nottza na mikrofonie. Kiedy robił epkę z Asherem Rothem, który zresztą pojawia się również na "In My Mind", jego wejścia były highlightami.

Nowa ośmiokawałkowa epka potwierdziła pewne podejrzenia. Nottz konsekwentnie podąża drogą Black Milka (który też jest tu na feacie) - krystalizuje swoje brzmienie jako beatmaker i szlifuje je do granic możliwości, a jednocześnie jako raper uczy się w błyskawicznym tempie. Najlepszym potwierdzeniem są jego zwrotki, które pozostawiają z poczuciem, że mamy pretendenta do miana "najlepiej rapujący producent". Czy może już "najlepiej produkujący raper"?

Bez wątpienia ten rok jest wyjątkowym dla wszystkich producenckich duetów. Tylko od stycznia dostaliśmy materiał od Nocnych Nagrań, na sklepowe półki wjechał nowy Kodex, a płyta NNFOF prawdopodobnie leci już na Wasze dyski.

W tym tak mocno obsadzonym okresie na rynek postanowili wyskoczyć też Voskovy. Patryk Majewski i Filip Libner, dali się poznać współtworząc płytę z Tuszem na Rękach, a swój niesamowity potencjał potwierdzili bitami na płycie Te-Trisa. Jak wypadł duet z Bolesławca, wydając swój pierwszy materiał na legalnym podwórku?

Gdy tak sięgam pamięcią, to wydaje mi się, że od zawsze narzekano na solowe krążki Abradaba. Przecież nawet fenomenalny "Czerwony Album" był na początku krytykowany, bo to już nie K44. Następna płyta, "Emisja Spalin", także spotkała się z chłodnym przyjęciem. Powód? Bo to nie to samo co... "Czerwony Album". I za każdym razem ten problem powracał. To chyba przez to, że Dab swoimi dziełami zwykł wyprzedzać pod pewnymi względami gusta słuchaczy, którzy zaczynali doceniać jego materiały dopiero po "osłuchaniu się".

Zatem nic dziwnego, że mamy podobną sytuację wraz z premierą "Extravertika". Zaskoczył mnie jednak fakt, że to pierwszy raz od czasu "OPK", kiedy to i ja przyłączyłem się do chórów niezadowolenia.

Czy komuś to się podoba czy nie, Hi-Fi Banda to ostatnimi czasy chyba najlepszy przykład na to, że drogę z podziemia na legal można przejść bezboleśnie i momentalnie wyrobić sobie markę i zdobyć szacunek. I czy komuś to się podoba czy nie, Diox z Hadesem w pełni sobie na to zasłużyli.

Niemniej po średnio udanej "Logice Gry", wobec następnej solówki tego pierwszego - "Backstage" - nawet po udanych singlach nie rościłem większych nadziei.

Wielokrotnie napotykam się na komentarze, które wszystkim mainstreamowym hitom chciałyby odmówić "rapowości". Bo "ten to nie rap, nawet jak rapuje, ale takie bity to nie rap" czy "marny pop, przecież mieliście go zabijać a nie promować", nie mówiąc już o nieśmiertelnym "kiedyś to był hip-hop, prawdziwe głębokie treści, nie to, co teraz".

Tymczasem przygotowując się do niedawnego wykładu o korzeniach hip-hopowej kultury, który miałem przyjemność poprowadzić na warsztatach z cyklu Podkowa Freestyleśna i przeglądając "najpierwsze" rapowe akcenty w historii muzyki dostrzegłem, że tak naprawdę postacie takie jak Pitbull czy Flo Rida są dużo bliżej terminu "prawdziwy, korzenny hip-hop" niż komukolwiek mogłoby się zdawać patrząc na dzisiejsze podziały i na to, z jaką zaciekłością atakują ich wielbiciele oldschoolu czy - szczególnie - trueschoolu. Zdziwieni wstępem? To już tłumaczę.

Każdy kto scenę z Memphis zna w stopniu dobrym, czyli nie ogranicza się do znajomości tylko Three 6 Mafii oraz 8Balla oraz MJG powinien bez problemu skojarzyć kim jest i co sobą prezentuje Mr. Sche. Kiedy dowiedziałem się, że pracuje nad nowym albumem, który ma wydać w tym roku miałem mieszane uczucia. Z jednej strony, Sche cieszył się zawsze moim wielkim szacunkiem, z drugiej strony jednak trochę obawiałem się jak tam z jego formą. Ostatnie "wynalazki" prezentowały różny poziom.

Czy "Devil Haze" jest takie jakie być powinno?

Jakiś czas temu nakładem Asfalt Records światło dzienne ujrzał tajemniczy instrumentalny projekt sygnowany nazwą Dead Man Funk. Wydawca nie udzielił żadnych informacji na temat tego kto de facto kryje się za tym przydomkiem i skąd właściwie płyta wzięła się w warszawskim labelu. Płytka ukazała się na CD i winylu i wielu ze względu na brak promocji przeszło obok niego zupełnie obojętnie. Znaleźli się jednak i Ci, których ciekawość była zbyt duża, żeby zignorować to wydawnictwo i... Stali się właścicielami niezwykłej porcji znakomitego hip-hopu w najlepszym wydaniu.

To co da się rozszyfrować na starcie to fakt, że w skład Dead Man Funk wchodzą producent (producenci?) i DJ. Praktycznie po kilku trackach wiadomo już, że nie są to przypadkowe osoby tylko rzeźbiarze dźwięku z niesamowicie artystycznym zacięciem i warsztatem, który za przeproszeniem rozpierdala na łopaty w takim stylu, że jedyne nasuwające się pytanie to "jak to możliwe, że o tym się tak mało mówi?".