R&B

Nie od dziś wiadomo, że często najlepsza sztuka rodzi się z największych cierpień, a trudne chwile w życiu sprawiają, że artyści wznoszą się na swoje kreatywne wyżyny. Ostatnie lata w amerykańskim społeczeństwie zaowocowały masą skandali z udziałem funkcjonariuszy policji i kontrowersyjnych sytuacji na tle rasowym, nie brakło pokojowych marszów, ale też zamieszek, podpalanych sklepów, fatalnych w skutkach starć z władzą, czy po prostu poczucia zwykłej ludzkiej bezsilności.

Zarazem jednak ta atmosfera niepewności, strachu i zmartwienia poskutkowała powstaniem kilku wybitnych, zaangażowanych społecznie albumów, mających stanowić odpowiedź na wyzwania dzisiejszego świata i próbujących wskazywać właściwą drogę. Mowa chociażby o „Black Messiah” powracającego po 14 latach D’Angelo, głośnym „To Pimp a Butterfly” Kendricka Lamara, czy najnowszym „Black America Again” Commona. Zanim jednak ukazało się wspomniane dzieło rapera z Chicago, wcześniej w tym roku światło dzienne ujrzał powszechnie wychwalany pod niebiosa krążek autorstwa Solange, młodszej siostry Beyonce – „A Seat at the Table”. W czym tkwi sekret tej płyty i czemu odbiła się aż tak szerokim echem, debiutując na pierwszym miejscu Billboardu i zgarniając nominację do Grammy?

I feel like history on the turntables / Old school to new school / Like nothing ever been realer – proklamuje na wstępie swojego szóstego albumu Alicia Keys, od razu przywołując echa minionej epoki w muzyce oraz przypominając o tym, że oprócz muzyki klasycznej, wychowała się przecież także na nowojorskim hip-hopie. Wpływy te wniosły niepowtarzalną magię do jej pierwszych dwóch płyt, a wizerunek zwykłej, normalnej „dziewczyny z sąsiedztwa” sprawił, że błyskawicznie stała się ona symbolem – nie tylko niezliczonych podobnych nastolatków wychowanych wśród bloków Harlemu – ale symbolem całego Nowego Jorku. Jak wygląda natomiast obraz metropolii widziany oczami Alicii w roku 2016?

Alicia Keys i A$AP Rocky postanawiają powiedzieć nieco o swoich rodzinach w ciepłym, chwytliwym utworze "Blended Family". W czarno-białym teledysku obok wokalistki pojawia się jej mąż Swizz Beatz, a także ich dzieci oraz krewni. Piosenka pochodzi z albumu "HERE".

Anderson .Paak może zaliczyć ten rok do udanych. Najpierw pojawił się fenomenalny album "Malibu", dowodzący, że występ piosenkarza na ostatnim krążku Dr. Dre nie był dziełem przypadku. Następnie Kalifornijczyk ruszył w światową trasę koncertową, na której dał się poznać publiczności jako wszechstronny artysta i doświadczony showman. Swoją dominację na niezależnej scenie Anderson przypieczętował zaś swoim kolejnym projektem pt. "Yes Lawd!" nagranym wespół z Knxledgem, a majacym swoją premierę niespełna dwa tygodnie temu. Zbliżając się powoli do zamknięcia tegorocznego rozdziału swojej kariery, .Paak postanowił powrócić do malowniczego Malibu i wprawił w ruch dzieło "The Sugar Shack" pędzla Erniego Barnesa, promujące jedną z płyt Marvina Gaye'a.

Prezentujemy singiel Masia / Salvare "Najgorsze, Najlepsze", zapowiadający projekt "Bezkres EP". "Ten utwór od początku był jednym z moich faworytów. To jest taki kobiecy romantyzm połączony z podwórkową łobuzerką." - tak o kawałku mówi Masia. Autorem klipu jest Damian Michalak (Dobrekino Studio). Premiera krążka Masia / Salvare "Bezkres EP" jest przewidziana na 27 października 2016. W Sklepie wytwórni Aloha Ent. rozpoczęła się przedsprzedaż limitowanej edycji płyty, także w formie zestawu z albumem Masia "Pościelówa".

Nowy projekt Masi został wyprodukowany przez łódzkiego producenta Salvare'a. Całość zmiksował i zmasterował Taivan. "Bezkres EP" to sześć utworów utrzymanych w wyjątkowym klimacie słowno-muzycznym. Konwencja projektu jest ciekawa również ze względu na to, że kolejne utwory przyspieszają równo o 10 bpm.

Even though life never goes so right, do what you feel – wydaje się, że te słowa, wyśpiewane na koniec otwierającego “BlackSUMMERSnight” utworu “All The Ways Love Can Feel” to swoista myśl przewodnia kariery Maxwella. Urodzony na Brooklynie,, obdarzony nieziemskim talentem i wrażliwością wokalista, podobnie jak D’Angelo, po kilku latach od rozpoczęcia kariery w latach 90., na długo zniknął ze sceny, pozostawiając fanów z pytaniem „Gdzie on się podział?” a samemu próbując jakoś ułożyć sobie życie.

Triumfalny powrót w 2009 roku albumem „BLACKsummers’night” przypomniał światu o Panu Rivera, który w drugiej połowie lat 90. wkroczył tanecznym, dystyngowanym krokiem na scenę współtworząc podwaliny neo-soulu i zapisując się na stałe w sercach miłośników ciepłego, subtelnego soulu i r&b. Dwie zasłużone nagrody Grammy i siedem lat później Maxwell znów postanowił wyjść z cienia, serwując drugą część krążka – sprytnie zatytułowaną „blackSUMMERS’night” (a niech Cię, wujku Google!).

Dlaczego: Dopiero co pisaliśmy Wam o nowym albumie Weeknda i jego wizerunkowej przemianie - teraz dostajemy klip do tytułowego numeru z płyty, gdzie gospodarza wspierają Daft Punk!