Pop

Już od swoich pierwszych płyt Lupe Fiasco starał się znaleźć kompromis pomiędzy anty-establishmentowym, zaangażowanym rapem a popową chwytliwością, dzięki czemu udało mu się trafić ze swoją twórczością zarówno do stricte hip-hopowej, jak i tej szerszej publiczności. Ta umiejętność zachowania równowagi między tymi dwiema stronami jego twórczości stanowiła zresztą jeden z fundamentów artystycznego, jak i komercyjnego sukcesu debiutanckiego „Food & Liquor” i następującego po nim „The Cool”. Reprezentant Chicago postanowił zastosować podobną strategię na swoim nowym albumie „DROGAS Light”, któremu jednak daleko jest do poziomu nie tylko jego pierwszych płyt, ale też wydanego przed dwoma laty „Tetsuo & Youth”.

Dwa albumy Gangu Albanii pokryły się kolejno Diamentem i Podwójną Platyną - i wygląda na to, że na tym koniec. "To był zabieg nie muzyczny, tylko bardziej marketingowy, żeby zarobić z tego hajs. Nie będę już tego powtarzał, wolę się skupić na muzyce ambitnej" - mówi Popek w wywiadzie z Hip-hop.pl.

"Codzienność" niedawno zasiliła repertuar koncertów zarówno Mesa jak i Dawida Podsiadło, a teraz doczekała się teledysku. Utwór nagrany został do bitu Foxa. Sceny z artystami nakręcono w studiu na kamerach VHS i 8mm. Potem przyszła pora na efektowne ujęcia fabularne odnoszące się do tytułowej codzienności. Za teledysk odpowiada ekipa Makata x Lads.

Jedno wiem na pewno - przyszłość pracującego wciąż na swój przydomek Johna Stephensa, jak i tak reprezentowanego r&b maluje się na tę chwilę w bardzo jasnych barwach - pisałem trzy lata temu przy okazji recenzji czwartej płyty Johna Legenda „Love In The Future”. Mamy rok 2016, a nastroje społeczne w Stanach Zjednoczonych zaowocowały powstaniem kilku bardzo mocnych, ambitnych krążków r&b, na czele z „A Seat at the Table” Solange, drugim albumem Franka Oceana, „HERE” Alicii Keys czy „Lemonade” Beyonce.

W podobną stylistykę wpisuje się piąty solowy longplay Johna Stephensa, który idąc za głosem serca, a dodatkowo czerpiąc inspiracje z dokonań Marvina Gaye’a, postanowił wzbogacić swój przekaz i zabrać głos też w kwestiach innych niż relacje damsko-męskie.

Na ostatnim solowym albumie Tego Typa Mesa „Trzeba było zostać dresiarzem” pojęciem kluczowym była prostota, która objawiała się zarówno w warstwie brzmieniowej, jak i tekstowej. Z wyjątkiem kilku utworów, płyta ta była oparta w dużej mierze o typowo hip-hopowe podkłady, które stanowiły tło dla opisu polskiej rzeczywistości i jej nieodłącznych elementów w postaci Januszy, spiętych dresiar i ochroniarzy Patryków. Pod tym względem „AŁA.” jest pewnym odejściem od ostatniej solówki rapera. Oczywiście Mes nadal stawia siebie w pozycji obserwatora otaczającej go rzeczywistości, lecz tym razem dużo większy nacisk położony został na jego poglądy i punkt widzenia. Muzycznie album ten jest najbardziej alternatywną, a zarazem najmniej hip-hopową rzeczą w dorobku warszawiaka.

Po fenomenalnym, nasączonym funkową (a momentami wręcz p-funkową i g-funkową) energią singlu "24K Magic" z zainteresowaniem czekamy na nowy album Bruno Marsa. Tym bardziej miło nam poinformować, że w przyszłym roku utalentowany wokalista wystąpi w Polsce!

Dlaczego: Jeśli dziwi Was co robi Bruno Mars na Popkillerze... to odpalcie ten numer. Porcja potężnej funkowej energii przywołującej na myśl gatunkowych klasyków, a do tego gdy Mars wjeżdża z rapowaną zwrotką to brzmi tu jak... DJ Quik. Zastrzyk pozytywnych wibracji na początek weekendu.