Klasyka

Wczoraj przedstawiliśmy wam przygotowane specjalnie dla Popkillera zestawienie najlepszych płyt roku 2010 w opinii Marcina Flinta. Dziś piszącego m.in. dla Życia Warszawy/Rzeczpospolitej, Przekroju czy Machiny a przez lata będącego najostrzejszym i najbardziej kontrowersyjnym piórem polskiego rap-dziennikarstwa.

Podsumowanie dekady to coś nad wyraz trudnego, każącego zebrać i porównać skrajnie różne albumy z okresu 10 lat. Jak wybrnął z tego Flint i które krążki ze świata i z Polski uznał za najwybitniejsze (póki co) w tym millenium?

Jeśli nie wiesz, kim są ci dwaj uśmiechnięci panowie po lewej, to albo urodziłeś się wczoraj, albo jesteś tu przez przypadek. Zresztą nieważne, czy wielbisz ich za rapowe klasyki czy dowiedziałeś się o ich istnieniu dopiero niedawno.

Po prostu sprawdź ich wspólny wywiad, nie tak obszerny jak nasza rozmowa z D.I.T.C., ale i tak wyjątkowo długi.

Dyskografia The Beatnuts to praca domowa, którą musi odrobić każdy, kto chce zrozumieć na czym polega brzmienie nowojorskiego rapu. Swój rozdział w historii tej muzyki zapisali złotymi zgłoskami, jednocześnie sprawiając wrażenie, jakby nigdy nie sprawiało im to większych trudności. Kiedyś próbowano doklejać im łatki w stylu "nowojorskie Cypress Hill" albo inne, bzdurne "latino-hop", które nigdy nie były tak pojemne by zawrzeć w sobie ogrom inspiracji, które niesie z sobą ich muzyka.

Oglądając wywiady z nimi, słuchając tego co mówią w tekstach, czasami ma się wrażenie, że to przykład olbrzymiego muzycznego geniuszu, który zesłano w ciała nastukanych imprezowiczów, którzy przez większość czasu rozmawiają o dupach. The Beatnuts to zespół w swojej karierze łączący rzeczy pozornie niemożliwe do połączenia i być może dlatego tak wyjątkowy.

Jeśli masz ochotę spalić na stosie płyty z kolędami swoich starych, powiesić za uszy dyrektorów muzycznych stacji radiowych, oddać do domu dziecka wszystkie piskliwe głosiki śpiewające świąteczne piosenki, a George'owi Michaelowi najchętniej dałbyś w ryj, PAMIĘTAJ!?

Tylko spokój Cię ratuje. Poza tym jest Boże Narodzenie, więc chill. Masz tu dziesięć rapowych numerów - proste, że świątecznych. Luz? To teraz idź i ubierz już te pieprzoną choinkę.

Trzy numery, które dostaliśmy do tej pory to same kocury, dlatego myślę, że na pełne "Notorious Bastards volume 1" czekał każdy fan pełnokrwistego westcoastowego brzmienia.

W końcu jest! Oto Black Bossalini i nasz Mixtape Tygodnia.

To jeden z tych kawałków, których więcej się słucha niż się o nich wie. Wyprodukowane przez Kaya Gee, członka nieśmiertelnego Naughty By Nature, imprezowe monstrum z 1995 roku, na którym Milkbone, biały tak bardzo jak wskazuje nick, pokazuje, że może i nie potrafimy skakać, ale rapować na pewno tak. Nawet jeśli flow jest silnie zbliżone i mocno nacechowane naleciałościami, które słyszeliśmy pierwszy raz u Notoriousa B.I.G, to trzeba oddać temu należny respekt.

Dodajmy, że to wszystko obrazuje naprawdę kozacko zrealizowany imprezowy teledysk, który wygląda tak jak w 95 powinien.

Jakiś czas temu pisaliśmy o reedycji "Mecca & The Soul Brother", a tymczasem taka bomba... Nie reedycja, a reunion Pete Rocka i CL Smooth jeszcze w 2011. Oczywiście nie ma na razie nawet przybliżonej daty. "Gdy będzie gotowe, to się ukaże" jak mówi Pete. Patrząc na to ile czekamy na inne jego projekty możemy się nastawić na obsuwę. Zresztą - czekamy na to od 1994 roku, kilka miesięcy nie zrobi różnicy.