Klasyka

Przyznam, że tego numeru Nasa wcześniej nie znałem (podejrzewam, że wielu z Was też nie). Natknąłem się na niego przypadkiem, buszując po Internecie w poszukiwaniu kawałków, w których użyto sampli z utworów Ahmada Jamala [legendarny jazzowy pianista]. Szczęśliwie trafiłem na tę perełkę.

"One On One" pochodzi z 1994 roku i ukazał się jedynie na ścieżce dźwiękowej do filmu "Street Fighter". Nieźle, co?

Zastanawiające jest jak krótka bywa ludzka pamięć i wdzięczność. Historie polskich medalistów olimpijskich żyjących w biedzie znamy, ale okazuje się, że nie tylko u nas dawne legendy mają pod górkę.

Ojciec kultury hip hop, DJ Kool Herc, trafił do szpitala i czeka go poważna i kosztowna operacja, a że sytuacja jest ciężka, bo nie jest objęty ubezpieczeniem to o wsparcie finansowe poprosił od siebie na antenie DJ Premier...

O tym, ile miłych wrażeń i jak mocną podróż w przeszłość zapewniło mi budowanie tego zestawienia mogliście przeczytać we wczorajszym felietonie. Było pięknie i wspominkowo, była masa świetnej muzyki, której jakości nie da się podważyć.

Było jednak i ciężko, był ból głowy i zgrzytanie zębów. Dlaczego? A jak tu ułożyć i shierarchizować płyty, z których do każdej ciężko się przyczepić, z których każda wniosła coś do dorobku polskiego rapu i zapewniła mi masę dobrze spędzonego czasu? Gdy najpierw wypisałem płyty, które "muszą być w dziesiątce" to wyszło ich ponad 20, stąd dodatkowa dycha wyróżnień a i miejsce 10 jest ex-aequo, bo nie mogłem zdecydować się, by którąś z tych płyt "tylko" wyróżnić a i żal paru, które w końcu odpadły z całości. Zestawienie to budowałem praktycznie przez cały styczeń, ale chyba osiągnęło wreszcie stan, w którym nic bym nie zmienił.

Mimo tego, że ranking jest subiektywny (bo jak obiektywnie wybrać najlepszą płytę dziesięciolecia? Wszystko zależy od gustu, a nie czuję się też takim ekspertem i autorytetem, by swoje zestawienie publikować bez zaznaczenia subiektywności) to starałem się nie ograniczać do subiektywnych odczuć i tego, które płyty najbardziej lubię. Uśredniłem raczej własną opinię, sentyment, znaczenie jakie płyta miała dla sceny w momencie, gdy wychodziła i to, na ile wytrzymała próbę czasu i na ile wciąż wyróżnia się z tłumu oraz trzymałem się zasady, że jeden MC może mieć tu tylko jeden album. Jednak jeśli wciąż mierzi was kolejność i to, że płyta X jest pod płytą Y to olejcie miejsca, potraktujcie to jak zestawienie mocy i siły polskiego rapu w latach 2001-2010 (rok 2000 a w nim "Światła Miasta", "3:44" czy "Kinematografia" to jeszcze poprzedni wiek) i odpalcie krążki, które znacie lub nie. W końcu muzyka jest przede wszystkim po to, by jej słuchać, a ocenianie i klasyfikowanie to tylko dodatek. A tu bez wątpienia jest czego posłuchać...

Lata lecą a Black Bossalini wciąż w formie. Sprawdźcie jak kalifornijski weteran nawinął w ubiegłym roku spontaniczną zwrotkę na bicie do "Smooth Criminal" Michaela Jacksona i przekonajcie się, że twórczość Króla Popu naprawdę nie różni się mocno od rapowych brzmień.

Lata 2001-2004 to niepowtarzalny wysyp nowych talentów i młodych twarzy. To, co w Stanach oglądamy praktycznie cały czas wtedy mogliśmy obserwować także w Polsce. U oczekiwanego debiutanta pojawiał się gościnnie ktoś, kto też skupiał uwagę i nagle słuchacze zaczynali czekać na jego debiut a sytuacja się powtarzała...

Jeśli chodzi o poznańską scenę to, co by nie mówić - najpierw oczekiwany był "Rapnastyk" a po zawartym tam "Przepraszam" m.in. "PŃ-VI". Hans narobił też apetytu na dębiecki krążek tym, co zrobił na trzecim mixtape'ie Decksa. Młodsi fani spytają pewnie "co zrobił"?

Sam Sneed musiał czekać na wydanie solowego debiutu prawie 15 lat. Teraz, gdy premiera płyty zbliża się wielkimi krokami wytwórnia WideAwake Entertainment, która od dwóch lat jest właścicielem majątku Death Row dają nam pierwszy singiel z albumu razem z oficjalnym, nigdy do tej pory niepublikowanym teledyskiem.

WideAwake Entertainment, która 2 lata temu nabyła prawa do legendarnego labelu Death Row Records z impetem rozpoczyna rok 2011, wypuszczając dwa spośród najbardziej pożądanych albumów, które z różnych powodów nie zostały wydane przez wytwórnię Suge Knight'a w czasach jej największej świetności.

Spytacie pewnie "jakie"?