Hip-Hop/Rap

O tym, ile miłych wrażeń i jak mocną podróż w przeszłość zapewniło mi budowanie tego zestawienia mogliście przeczytać we wczorajszym felietonie. Było pięknie i wspominkowo, była masa świetnej muzyki, której jakości nie da się podważyć.

Było jednak i ciężko, był ból głowy i zgrzytanie zębów. Dlaczego? A jak tu ułożyć i shierarchizować płyty, z których do każdej ciężko się przyczepić, z których każda wniosła coś do dorobku polskiego rapu i zapewniła mi masę dobrze spędzonego czasu? Gdy najpierw wypisałem płyty, które "muszą być w dziesiątce" to wyszło ich ponad 20, stąd dodatkowa dycha wyróżnień a i miejsce 10 jest ex-aequo, bo nie mogłem zdecydować się, by którąś z tych płyt "tylko" wyróżnić a i żal paru, które w końcu odpadły z całości. Zestawienie to budowałem praktycznie przez cały styczeń, ale chyba osiągnęło wreszcie stan, w którym nic bym nie zmienił.

Mimo tego, że ranking jest subiektywny (bo jak obiektywnie wybrać najlepszą płytę dziesięciolecia? Wszystko zależy od gustu, a nie czuję się też takim ekspertem i autorytetem, by swoje zestawienie publikować bez zaznaczenia subiektywności) to starałem się nie ograniczać do subiektywnych odczuć i tego, które płyty najbardziej lubię. Uśredniłem raczej własną opinię, sentyment, znaczenie jakie płyta miała dla sceny w momencie, gdy wychodziła i to, na ile wytrzymała próbę czasu i na ile wciąż wyróżnia się z tłumu oraz trzymałem się zasady, że jeden MC może mieć tu tylko jeden album. Jednak jeśli wciąż mierzi was kolejność i to, że płyta X jest pod płytą Y to olejcie miejsca, potraktujcie to jak zestawienie mocy i siły polskiego rapu w latach 2001-2010 (rok 2000 a w nim "Światła Miasta", "3:44" czy "Kinematografia" to jeszcze poprzedni wiek) i odpalcie krążki, które znacie lub nie. W końcu muzyka jest przede wszystkim po to, by jej słuchać, a ocenianie i klasyfikowanie to tylko dodatek. A tu bez wątpienia jest czego posłuchać...

Po grubym imprezowym "Midnight Killerze" Hard Cut wraca z kolejnym mixtape'em. Tym razem coś dla siebie znajdą fani klasycznego, korzennego, przede wszystkim eastcoastowego rapu.

Boom bap, boom box, mocne bębny, brudne basy i konkretna nawijka. Wszystko rozciągnięte na 16 minut i 43 sekundy.

Miami w rapgrze kojarzy się przede wszystkim z Rickiem Rossem i Scottem Storchem, ale powstają tam też inne rzeczy. Nie znaczy wcale, że odżegnujące się od hustlerki, ale to lepiej rapowane i wiarygodniejsze bossostwo. J. Nic$ za mikrofonem trochę przywodzi na myśl Scarface'a czy Slim Thuga.

Jego aktywność w grze ostatnio znacznie się zwiększyła. To jeden z jej efektów, nowy kawałek wyprodukowany przez Numonics - "Road To The Riches".

"Detox" chyba rzeczywiście wisi już w powietrzu a chodzą słuchy, że niebawem ma ukazać się też Duke Nukem Forever, więc jak widać koniec świata coraz bliżej...

Ale wracając do Doktorka - oto kolejny numer promujący oczekiwany od tysięcy lat trzeci solowy materiał Andre Younga. Scena potrzebuje Doktora a czy "I Need A Doctor" spełnia oczekiwania?

Powoli zbliżamy się do ostatecznych rozstrzygnięć WBW 2010. Wczoraj obejrzeliście półfinał, w którym awansował Sosen, dziś ten, który wyłonił jego rywala.

To zdecydowanie wyższa kategoria wagowa niż starcie Sosena z Peusem. Przed wami doświadczony Theodor i debiutujący w finale Bonez.

Topnieją śniegi, nadchodzi wiosna, a HIFI Banda rusza w swoją pierwszą trasę koncertową. Pierwszym przystankiem okazuje się krakowska Rotunda, gdzie chłopaki przyjechali, aby promować nowy krążek pt. '23:55'.

Rok 2010 był zdecydowanie rokiem Dioxa, Hadesa, Czarnego i Dj'a Kebsa : reedycja debiutu 'Fakty, Ludzie, Pieniądze', potężna promocja Prosto, świetne klipy, aż po drugi legal '23:55'. Można było się spodziewać, że gdy w końcu ruszą w trasę, tłumy będą walić drzwiami i oknami na ich koncerty...

Legendarny Bobbito przyznał w "Ego Trip", że zanim Beatnutsi wypuścili swoje debiutanckie "Intoxicated Demons" to wydawało mu się, że Juju i Les są raczej nieśmiali. Okazało się jednak, że pozory mylą i mieli wystarczające jaja, by solidnie namieszać na nowojorskiej scenie i odcisnąć swoim szalonym stylem piętno na rapgrze.

O pełnym znaczeniu duetu pisał już jednak Daniel w obszernym profilu. Ja skupię się bardziej na elemencie, w którym nie mogę się z nim zgodzić. Mianowicie na płycie, która otworzyła drugą dekadę działalności pod szyldem Beatnuts. Płycie, która wprawdzie nie kosi aż tak jak "Stone Crazy", ale i tak dała nam jeden z lepszych singli dekady. Od tego nie uciekniesz, albo weźmiesz albo zgnieciesz i wyrzucisz.