Hip-Hop/Rap

W ciągu ostatnich lat zauważyć można było pewien regres sceny rapowej w Nowym Jorku, związany między innymi z (bardziej lub mniej udanym) kopiowaniem przez raperów z Wielkiego Jabłka brzmień rodem z Południa Stanów. Czy obecnie są jeszcze w tym 8-milionowym mieście artyści, którzy przywołują na myśl brzmienie A Tribe Called Quest, De La Soul czy Mos Defa? Raperzy w kawałkach których słychać tak rzadko dziś spotykany głód mikrofonu, szczerość i pasję, a ich przesłanie i promowane wartości są jak najbardziej pozytywne? Otóż są. Jednym z takich artystów jest brooklyński MC o ksywie ScienZe.

Tym, co wyróżnia go spośród miliona innych nowojorskich raperów, jest naturalny luz, pozytywne nastawienie, spokój i zarazem pewność w głosie, a także brak strachu przed artystycznymi eksperymentami. I nie chodzi tutaj o sztuczne zmienianie stylu i pogoń za mainstreamowymi trendami. W jego projektach słychać duszę artysty...

"Westcoast po polsku" to mimo popularyzacji ze strony 2cztery7 i grill-funkowców wciąż rap, którego zdecydowanie brak. Dlatego też szkoda, że takie albumy jak świetnie wyprodukowane i stylowo przerapowane "Wchodzę Do Gry" potrafią przejść bez echa.

Cztery lata po debiucie Brahu wraca jednak z drugim krążkiem, tym razem w barwach Prosto a nie Vabanku, co skupia na nim większą uwagę. Jak jest z samą muzyką?

Płytę Wrooclyn Dodgers, której premiera już w poniedziałek zapowiadają m.in. O.S.T.R., Jot, Te-Tris, Maciej Zieliński czy... Masta Ace. Jak widać legendarny Nowojorczyk bardzo pozytywnie odebrał follow-up zawarty w nazwie.

Każdy orientujący się choć trochę w streetarcie polskim wie czym jest mur wyścigów konnych na Służewcu. Legendarny Hall of Fame, który pojawiał się na wielu teledyskach i służył wielu pokoleniom nie tylko warszawskich grafficiarzy. Od połowy lat '90 upiększał szarą dzielnicę robotniczą i umilał dojazdy do pracy m. in. mieszkańcom Piaseczna i części Ursynowa. Czy nadszedł jego koniec?

Zachwalałem kota w recenzji, bo sobie zasłużył. Ma jaja, żeby zrobić coś tak brudnego, że specjaliści od dźwięku pukają się w czoło, a fani rapu z lat 90. (najlepiej będący jednocześnie fanami Stones Throw) ślinią się już przy samym promomixie. Warszawiak Elhuana, nawiązał kontakty z dość nieznanymi, ale interesującymi raperami zza Oceanu, zrobił bity w Polsce raczej rzadko spotykane i w efekcie powstał album "Snow", który mogę polecić każdemu, kto takie klimaty ceni i lubi, a przecież takich osób w Polsce nigdy nie brakowało. Fajnie, że takie rzeczy powstają również w Polsce.

Na produkcję warto zwrócić uwagę tym bardziej teraz, kiedy światło dzienne ujrzała limitowana edycja na dwóch kompaktach. Na pierwszym znajdziecie album dostępny za friko w necie, na drugim paczkę instrumentali. Również takich, które na albumie się nie znalazły.

GrubSon jest tak inny od reszty polskiej sceny hip-hopowej, że część słuchaczy nie może w ogóle znieść faktu, że nie pasuje im do żadnej szufladki. Co robi wtedy taki fan? Mówi, że GrubSon nie robi hip-hopu. Nowy album, zatytułowany zresztą "Coś Więcej Niż Muzyka", pokazuje, że jego talent ma niesamowity zasięg (również gatunkowy), ale też, że kocha hip-hopową konwencję i radzi sobie w niej fantastycznie. "Dobry hip-hop, bo szczery hip-hop"... Czy tak faktycznie jest?

Drugą solówkę GrubSona w MaxFloRecords dostaliśmy w świetnej oprawie (znakomite, rzadkie i bardzo bogate wydanie!), a materiał zrealizowany trzeba było zamykać na dwóch kompaktach. Do tego doliczcie trzeci, który stanowi kolejną z platform porozumienia Grubego z jego fanami. To tylko jeden z bardzo wielu powodów, dla których tę płytę trzeba mieć na półce!