Głośno jest o tej płycie, przypuszczam, że zgodnie z oczekiwaniami twórców. Taka płyta nie powinna przechodzić bez echa. Możecie mówić o niej dobrze lub źle, możecie się nią fascynować albo mówić, że po singlu nawet "nie chce wam się ściągać". Możecie mówić co chcecie, ale jeśli mieliście jakąkolwiek styczność z tym albumem, odczuwacie względem niego uczucia, często bardzo silne (dawno nie widziałem, aż tak zaciętego hejtingu!), a to świadczy o tym, że jest wart uwagi.

WdoWA to niewątpliwie nieszablonowa osobowość. Szogun może być nienawidzony przez fanatyków "trueschoolu", ale już jakiś czas temu wszedł do ścisłej czołówki polskich producentów. Jak wiele zmieniło się od "Braggacadabra"? Czy ten "odlot" nie jest zbyt daleki? Czy te kilka dyszek za płytę to dużo?


Wartość kolekcjonerska płyty z pewnością będzie wysoka, bo to zdecydowanie najlepsze wydanie w historii Alkopoligamii. Wartość artystyczna? Największe zalety tej płyty to a) Szogun, b) osobowość WdoWy. Ten pierwszy zrobił płytę, która nawet w wersji instrumentalnej byłaby fascynująca przez nieprawdopodobne aranżacje i zupełnie nowe na naszym rynku brzmienie. Retrofuturyzm, techno, pop, nazywajcie to jak wam się tylko podoba, ale ta płyta brzmi wyśmienicie. Takie kompozycje jak "Planetarium", "Zapomniałam", "Egotrip ?08" czy "Mój Dom/Opuszczam Planetę" to dzieła sztuki i... żałuję, że przypadły właśnie WdoWie.

Tego się nie spodziewałem. Artystka dawkowana w jednym-dwóch featach na płytach kolegów zaskakiwała zdecydowanie in plus. Ta sama WdoWA, która sprawiała, że cofałem jej zwrotki, nie radziła ciężaru długogrającego krążka. W przewadze słabe refreny, niepotrzebne improwizacje i niesamowicie irytujące jęczenie i podnoszenie głosu sprawiają, że ta płyta staje się męcząca. Nie mówię, że nie ma ciekawego, choć ciutkę przemądrzałego, przekazu czy zajebistych punchy... To w końcu WdoWA. Potrafi użyć swojego głosu w sposób fantastyczny (jak w wyśmienitym "Planetarium"), ale to tylko utwierdza mnie w przekonaniu, że swojego potencjału nie wykorzystała w pełni. Kilka perełek jak numer z Czesławem czy "Egotrip '08" z Piotrem Pacakiem poprawiają odbiór tylko na kilka przesłuchań, potem się skipuje. Wielka oprawa dla małego rozczarowania.

Podsumowując płyta na pewno jest warta sprawdzenia i zainwestowania w tę piękną poligrafię, ale mimo wszystko pozostawiająca uczucie niedosytu, a może nawet silnego zaostrzenia apetytu. Czy te zaspokoił z kolei "Wu-Mixtape"? O tym za godzinkę. Gdyby ocena albumu była arytmetycznym podziałem trzech punktów dla MC's i trzech dla producentów, to byłaby czwórka z podziałem Szogun : WdoWA 3:1. Gdyby jednak oceniać ją jako całość dałbym tylko 3+, bo po kilkunastu przesłuchaniach słuchanie tego bez zbytniego wkurwiania staje się naprawdę trudne. Szkoda.