Czy można być na fali wznoszącej, na którą wywindowały cię udana poprzednia płyta oraz udział w popkillerowej akcji Młode Wilki, i wydać kolejny album, którym – zamiast wypłynąć na jeszcze szersze wody – co najwyżej spokojnie dryfujesz? Przykład Tusza Na Rękach pokazuje, że jak najbardziej. Co nie oznacza wcale, że jesteś kiepskim kapitanem statku. Po prostu - żagle zwijają ci słuchacze, którzy nazbyt rozpieszczeni natłokiem tegorocznych premier, „Uwolnić Umysł” zwyczajnie wyrzucili za burtę. Szkoda, bo to krążek, który powinien raczej wywołać dobrych parę stopni w skali Beauforta, niż osiąść na mule.

Sam Tusz przyznaje, że "dziś mu bliżej do poezji", a metaforyka tekstów bywa dalece ciekawsza niż powyższa morska nomenklatura. Lirycznie jest lepiej niż na "Get Fejm or Die Tryin'", choć podobnie gorzko. Kielecki raper to dojrzały gość, mający oczy dookoła głowy, a przy tym w swoich brudnych obserwacjach nie popadający w pretensjonalność. Potrafi zainteresować, nie nudzi - udanym zabiegiem okazało się ograniczenie kawałków do tylko dwóch zwrotek (choć przez to "Masz wiadomość" jest dość powierzchowne). Jego jednostajny głos całkiem fajnie oddaje emocje, a specyficzna barwa wokalu czy dziwny akcent niespecjalnie przeszkadzają. Ważne też, że pośród tego wszechobecnego kurzu można wyłapać dużo optymizmu i wiary we własne siły, jak i w słuszność obranej drogi. Na plus wypadli goście, szczególnie Oxon sieknął kozacką zwrotkę. Szkoda tylko, że obie wokalistki nie ograniczyły się do refrenów...

Sporo osób narzekało na brak Voskovych, którzy wyprodukowali wcześniejszą płytę. Zastanawiające, bo odpowiadający za większość podkładów Szatt zrobił rzeczywiście coś innego, ale na pewno nie gorszego. Powiedziałbym nawet więcej: "Uwolnić Umysł" to moim zdaniem materiał stojący na wyższym poziomie od poprzednika i pod względem muzycznym. Jest brudno, ciemno ("Wampir"!), intrygująco, są i wyraźne, glitchowe inspiracje... Niebanalna, futurystyczna elektronika, krótko cięte sample i przegrube, syntetyczne basy. Fajny efekt dało duże stężenie reverbów i delay'ów. Jeśli to do was nie przemawia, to dodam, że "Ona" (bit autorstwa Nowoka, który wraz z Szattem tworzy duet Nocne Nagrania) ocieka wręcz J Dillą. A z kolei przeciętnego Me?How?-a w "Na końcu twych rzęs" w pełni rekompensuje świetny mix i mastering, dzięki którym całość brzmi pełnie, przestrzennie. To tak, żebyście wiedzieli, że Kuba Witek to nie tylko utalentowany raper...

Gruby Kot Records niedługo wypuszcza tę płytę do oficjalnego obiegu, tak więc nadarza się okazja do nadrobienia zaległości. Na zimowe wieczory - jak znalazł. Mocna czwórka i kandydat do miana najbardziej przegapionego wydawnictwa A.D. 2011. Puk, puk.