Nie od dziś wiadomo, że jazz i hip hop to perfekcyjne połączenie, niczym Run i DMC, Andre i Big Boi, Kudłaty i Scooby Doo... Samplowanie jazzowych utworów było w rapie obecne jeszcze w old schoolu (pamiętacie Stetsasonic?), rzadziej jednak spotyka się hip hop z żywymi, jazzowymi instrumentami.

J. Spencer - pochodzący z kalifornijskiego regionu Bay Area saksofonista, to jeden z niewielu muzyków, którzy tę sztukę opanowali doskonale. Z pomocą kilku zaprzyjaźnionych MC's stworzył w 1993 roku piękny album "Chimera", który promował singiel "Hip Hop Jazz". Cudo...

"A little bit of hip hop, a little bit of jazz" - Nic dodać, nic ująć. Idealny przepis na sukces. Świetnie zachowane proporcje - hip hopowa rytmika, głęboki bas, bardzo dobry rap (na mikrofonie W. "Amar The Wizard" Wilkins), miękki wokal oraz piękny, wibrujący saksofon J. Spencera. Całość ma niesamowity vibe i luz, a jednocześnie brzmi ciekawie i dynamicznie, również za sprawą rozbudowanego aranżu.

Szkoda tylko, że J. Spencer zdążył nagrać jedynie dwa albumy - oprócz "Chimera" jeszcze wydany w 1995 roku "Blue Moon". Obie płyty stanowiły klimatyczną fuzję nowoczesnego jazzu, hip hopu, soulu i r&b. Karierę Spencera, okrzykniętego jednym z najbardziej utalentowanych i obiecujących saksofonistów młodego pokolenia, przerwała nagła śmierć w wyniku zawału serca w 2005 roku. Miał 36 lat. Jedyne, co możemy zrobić, to zatroszczyć się o to, aby pamięć o nim trwała, a wspaniała muzyka, którą stworzył, nadal rozbrzmiewała w naszych głośnikach. R.I.P.