Hip-Hop/Rap

Wczoraj obejrzeliście baraż i poznaliście skład finałowej szesnastki. Dziś ruszamy więc z głównymi walkami w systemie play-off. Jako pierwsza dwójka na etapie 1/8 zmierzyli się Białas i Gix.

Czy łódzki freestyle'owiec oparł się dobrze znanemu przeciwnikowi? Czy może Białas z łatwością pokonał pierwszą przeszkodę? Przekonajcie się sami, kolejna walka już jutro.

Tinie Tempah namieszał już w Europie a teraz z reedycją "Disc-Overy" próbuje zaatakować rynek amerykański. Wybrał sobie do tego jeden z najlepszych obecnie sposobów - wspólny, bonusowy numer z Wizem Khalifą, do którego powstał klip. Wiz rozbujał ten track naprawdę mocno a zobaczymy, czy podchwycą to też media.

Paluch - Pan Życia (2011)

Dlaczego: Paluch to MC z podobnej kategorii co Maino czy Ya Boy (a z polskiego podwórka Ekonom, Deobe czy Człowień). Ciężko wymienić jakieś wyjątkowe elementy w jego stylu, ale zarazem jest w tym moc, pełnokrwistość, jaja a całość wypada naprawdę wyraziście i charyzmatycznie. Tym razem bit Julasa jest mniej elektroniczny a bardziej klasyczny i w efekcie dostajemy naprawdę udany singiel, który może w wakacje zebrać sporo odsłuchów. "Syntetyczna Mafia" ukaże się 1 października a ja jestem mega ciekawy, co z tego wyjdzie.

Debiutancki album Maino to jedna z ciekawszych produkcji z nowojorskiego mainstreamu w ostatnich latach. Charyzmatyczna nawijka Jermaine'a posadzona na tłuste, nowoczesne, ale nie kopiujące southowych trendów bity bujała karkiem jak należy i szkoda, że całości brakowało trochę mocy przebicia. Po wakacjach ukaże się "The Day After Tomorrow" a w nowym singlu usłyszymy parę słów o życiu z wyższej półki.

"Wchodzę Do Gry" to jak dla mnie do dziś jeden z najbardziej niedocenionych krążków w polskim rapie i moja ulubiona rodzima produkcja w kalifornijskim klimacie. Takie numery jak "Mój Rap", "Dom" czy "Lamusy Się Prują" pokazywały wielki talent producencki i własną rapową stylówę i feeling. Dobrze więc, że drugi - równie dobry - album ukazał sie już nakładem Prosto, co zapewniło mu większe zainteresowanie i lepszą promocję. Z Brahem spotkaliśmy się w Warszawie, by porozmawiać o świeżutkim "Chaosie".

Bumpy Knuckles starszym słuchaczom rapu znany lepiej jako Freddie Foxxx nie jest postacią o której można mówić w kategoriach "powrotów". On zawsze był w grze, choć jego muzyka nie zawsze była odpowiednio eksponowana. Członek Gang Starr Foundation po tylu latach nie traci swoich największych rapowych zalet - wiarygodności, impetu, mocy przekazu prosto z ulicy nowojorskiego Long Island, która częściej pojawiała się w jego życiu niż w tekstach. Freddie to raper podobnej kategorii jak Blaq Poet czy O.C. - słuchając ich wiesz, że wykrzykiwane "real shit" nie jest pustą zbitką słów, które ładnie pasują do konceptu. Koleżka od 1989 roku serwuje klasyczny hip-hop i po czterdziestce nadal rzadko zmienia swoją prostolinijną wizję, która stała się jego marką.

Statik Selektah w tym roku przymierza się chyba do rekordu Guinessa w kategorii "najwięcej wyprodukowanych kawałków w 12 miesięcy". Ilość projektów, produkcji dla innych raperów, płyt robionych w dobę jest przytłaczająca. W moim przekonaniu dotąd odbijało się to na jakości materiału. Jak jest tym razem?