Oryginalne nie zawsze znaczy dobre, to prawda. Z tym, że nieco nudna zrobiła nam się ta scena i myśl, że czeka kolejny rok kiedy jej liderzy dopiszą w dyskografii kolejne pozycje (tytani pracy zapewne więcej niż jedną) napawa mnie lekkim przerażeniem. Bo co o nich pisać, o co ich pytać? Odpowiedzią na to jest ten ranking.

CZYTAJ DALEJ >>

Mateusz sprawdził czy "Pamiętacie". Cofamy się jednak jeszcze trochę wstecz, rok 2000, wychodzi pierwszy album WWO. Już w następnym, XXI wieku pojawia się klip do nieśmiertelnego hitu "Jeszcze będzie czas".

W związku z trwającym u nas tygodniem Sokoła i Marysi przypominamy teledysk z czasów, gdy Jędker był przeciw komercyjnym hitom a Sokół tak jak teraz nie miał sześciocyfrowego budżetu na klipy.

CZYTAJ DALEJ >>

"We Własnej Osobie" to bez wątpienia jeden z największych klasyków w polskim rapie i jeden z najlepszych albumów, jaki do tej pory w jego ramach powstał. Zresztą pisaliśmy o tym w podsumowaniach dekady.

Drugie WWO to płyta, która mimo upływu lat dalej porywa, inspiruje, trafia do głowy i której dalej słucha się świetnie.

CZYTAJ DALEJ >>

Kodex feat. WWO - Każdy Ponad Każdym (2004)

Dlaczego:
- Dzieło monumentalne, misternie poskładane w swojej wielowątkowości i z pewnością wymagające wielu godzin przemyśleń. Jeśli ktokolwiek ma wątpliwości co do raperskich skillsów Sokoła, powinien na nowo zdefiniować sobie pojęcie "skills". Kapitalny głos opowiada jeden z tych storytellingów, które zaczęły żyć własnym życiem. Największą wartością "Każdy Ponad Każdym" jest jednak i zawsze będzie to, że jest podparte bardzo wnikliwą i niestety celną obserwacją. (D)

- Bo to moim zdaniem najlepszy storytelling w polskim rapie. Świetnie rozkminiony, rozpisany, wielowątkowy, jednak spięty jedną wspólną klamrą i nawinięty tak, że trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej sekundy. Natomiast przekaz zamiast się zdezaktualizować chyba jeszcze zyskał na celności, bo era internetu w pełni odsłoniła mentalność opisywaną przez Sokoła (M)

WWO "Mogę Wszystko" (2005)

Dlaczego: Wrażenia po pierwszym razie, kiedy widziałem ten klip nie zapomnę do końca życia. Genialne uzupełnienie warstwy lirycznej obrazem i na odwrót... Niewiele rzeczy w 2005 mogło się równać z "Mogę Wszystko".

WWO, Vienio & Pele, DJ 600V "U Ciebie W Mieście" (2004)

Dlaczego: Połączenie sił Molesty i Witryn pod patronatem Volta już na papierze wygląda świetnie. Z tym klipem staje się historią. Zamiast kminić co się zdezaktualizowało, chyba lepiej cofnąć się do momentu, kiedy Reebok Hip-Hop Tour jeździł po Polsce, a na podwórkach z okien leciało "U Ciebie W Mieście".

WWO "Damy Radę" (2002)

Dlaczego: Jeden z bardziej klasycznych klipów w historii polskiego rapu. Były czasy, kiedy takie numery hulały po telewizjach muzycznych z częstotliwością dzisiejszych plastikowych sucharów "równających w dół". Wybór jednego numeru z "We Własnej Osobie" to strasznie trudne zadanie, ale myślę, że każdy z przyjemnością przesłucha sobie to jeszcze raz. I jeszcze, i jeszcze raz, i jeszcze raz.

Waco feat. WWO - Tak To Wygląda (2001)

Dlaczego: Bo "Świeży Materiał" to kopalnia pereł a "Tak to wygląda" to jeden z numerów definiujących to, co najlepsze w polskim rapie. Numer, który był poważnym kandydatem do naszego top 3, z uwagi na niesamowity klimat i wersy, które do dziś mamy na dobre wryte w głowę. A zwrotka Sokoła do dziś wywołuje we mnie te same emocje co owe 9 lat temu. "W walkmanie mam ze sobą pierwszą kasetę rapową, kiwam głowa, myślę jak oni to robią"... Klasyk pełną gębą.

WWO "Jeszcze Będzie Czas" (2001)

Dlaczego: Fakt, że większość osób zajranych rapem jest w stanie przerapować ten numer z Sokołem i Jędkerem, nie jest przypadkowy. Waga tego singla, jego moc i ponadczasowość to coś, czego podważać się chyba nie da. Tęsknie za takim polskim rapem.

O tym, ile miłych wrażeń i jak mocną podróż w przeszłość zapewniło mi budowanie tego zestawienia mogliście przeczytać we wczorajszym felietonie. Było pięknie i wspominkowo, była masa świetnej muzyki, której jakości nie da się podważyć.

Było jednak i ciężko, był ból głowy i zgrzytanie zębów. Dlaczego? A jak tu ułożyć i shierarchizować płyty, z których do każdej ciężko się przyczepić, z których każda wniosła coś do dorobku polskiego rapu i zapewniła mi masę dobrze spędzonego czasu? Gdy najpierw wypisałem płyty, które "muszą być w dziesiątce" to wyszło ich ponad 20, stąd dodatkowa dycha wyróżnień a i miejsce 10 jest ex-aequo, bo nie mogłem zdecydować się, by którąś z tych płyt "tylko" wyróżnić a i żal paru, które w końcu odpadły z całości. Zestawienie to budowałem praktycznie przez cały styczeń, ale chyba osiągnęło wreszcie stan, w którym nic bym nie zmienił.

Mimo tego, że ranking jest subiektywny (bo jak obiektywnie wybrać najlepszą płytę dziesięciolecia? Wszystko zależy od gustu, a nie czuję się też takim ekspertem i autorytetem, by swoje zestawienie publikować bez zaznaczenia subiektywności) to starałem się nie ograniczać do subiektywnych odczuć i tego, które płyty najbardziej lubię. Uśredniłem raczej własną opinię, sentyment, znaczenie jakie płyta miała dla sceny w momencie, gdy wychodziła i to, na ile wytrzymała próbę czasu i na ile wciąż wyróżnia się z tłumu oraz trzymałem się zasady, że jeden MC może mieć tu tylko jeden album. Jednak jeśli wciąż mierzi was kolejność i to, że płyta X jest pod płytą Y to olejcie miejsca, potraktujcie to jak zestawienie mocy i siły polskiego rapu w latach 2001-2010 (rok 2000 a w nim "Światła Miasta", "3:44" czy "Kinematografia" to jeszcze poprzedni wiek) i odpalcie krążki, które znacie lub nie. W końcu muzyka jest przede wszystkim po to, by jej słuchać, a ocenianie i klasyfikowanie to tylko dodatek. A tu bez wątpienia jest czego posłuchać...

CZYTAJ DALEJ >>

Dziesięć lat w muzyce to bardzo wiele. Jak byśmy nie narzekali na polski hip-hop, to przez ostatnią dekadę dostaliśmy co najmniej kilkadziesiąt albumów, które kradły czas, olśniewały, napawały dumą... Wydawałoby się, że praca dziennikarza przy podsumowaniu dekady to czysta przyjemność - piszesz o najlepszych albumach, masz okazję podyskutować o nich, wrócić, porównać... Nic bardziej mylnego. Praca nad takim zestawieniem to straszny ból.

Z wypisaniem 20 tytułów albumów było zdecydowanie lżej niż z ich hierarchizacją. Pierwsza dziesiątka okazała się za mała, a wyróżnienia dla bezsprzecznych klasyków, to zdecydowanie za mało. Z drugiej strony... Może to świadczyć o tym, że polski hip-hop w ostatnich dziesięciu latach serwował nam rzeczy ważne... W tym wypadku hierarchia to wynik walki z samym sobą. Wyniki tej walki dla każdego z nas byłyby inne - ważniejsze jest to czy pozwolicie tym albumom (WSZYSTKIM!) wrócić do swoich głośników. Kolejność jest tu mniej ważna niż sama obecność.

CZYTAJ DALEJ >>

Podsumowywanie minionych 10 lat w rapie (szczególnie polskim) to dla mnie swoisty wehikuł czasu. Odgrzebywanie na półkach albumów, które katowałem będąc w gimnazjum i jarając się nimi... jak dziecko (np. to na zamieszczonym obok zdjęciu, pochodzącym jeszcze z okresu przedrapowego). Automatycznie uruchamiana masa wspomnień. Płyty, na które naprawdę się czekało, ciułało kieszonkowe i dzieliło ze znajomymi kto co ma kupić, pędziło do Empików i rozfoliowywało z zajawką, nie wiedząc czego się spodziewać. Coraz to nowe świetne i świeże klipy kolejnych debiutantów, oglądane po powrocie ze szkoły na Vivie i MTV.

Demyt, w tejże dekadzie (2001-2010) działo się naprawdę sporo i sporo warto wspomnieć...

CZYTAJ DALEJ >>

Kiedy przy refrenie z "Damy Radę" huk głosów z Amfiteatru niósł się dużo dalej niż muzyka wiedzieliśmy już kto dla większości obecnych wówczas w Parku Sowińskiego był prawdziwym headlinerem Warsaw Challenge.

Obecny po raz pierwszy od dawna razem na scenie legendarny ZIP Skład to nie lada wydarzenie. Oczywiście nie mogliśmy tego opuścić.

CZYTAJ DALEJ >>