Yelawolf feat. Kid Rock - Let's Roll (2012)

Dlaczego: "Radioactive" to dla mnie samego największy zawód ubiegłego roku. Jednak "Let's Roll" to jeden z przykładów, że Yela umie jednak połączyć pazur z mainstreamową przebojowością. Udany hitowy banger, zobrazowany klimatycznym klipem.

Ten typ to przykład na to, że konsekwencja i zaparcie mimo braku widocznych efektów kiedyś w końcu popłaca. Po latach przedzierania się, stania w miejscu i pasmie niepowodzeń w końcu skupił na sobie uwagę, a wtedy poszło domino. Kolejne mordercze zwrotki, kolejne propsy od coraz większych postaci w rapgrze. Kolejni fani zaszokowani porcją świeżości i mocy wnoszoną przez czarny charakter z Alabamy. Hejterzy mówiący o kserówce Eminema uciszeni wzięciem przez Shady'ego Yeli pod swoje skrzydła. Miano Freshmana XXL'a i wkroczenie do mainstreamu. Wszystko w wieku... 31 lat.

Wyczekiwana szansa w postaci "RadioActive" w końcu nadeszła. Czy szereg życiowych doświadczeń i wiek daleki od bycia żółtodziobem sprawiły, że debiut jest pełnokrwisty i brzmi tak jak powinien?

CZYTAJ DALEJ >>

Gdy pierwszy raz usłyszałem Yelawolfa na tracku Juelza Santany, pomyślałem: "Kurde, kim oni się tak zachwycają? Przecież on nic wielkiego nie pokazuje, jego refren nie jest jakiś wyjątkowy". Następnie swoim hookiem ubarwił "I Run" Slim Thuga. W tym momencie, po raz pierwszy w życiu nastąpiły w moim sercu jakieś wyższe uczucia w stronę rednecka z Alabamy. Cały czas miałem jednak odczucia, że ten typ szybko utonie w morzu zapomnienia.

Nastąpił rok 2010. I tu muszę uderzyć się w pierś. Ominąłem "Trunk Muzik 0-60" w swoim rankingu na najlepszy krążek poprzedniego roku, a to właśnie on okazał się później jednym z najczęściej słuchanych przeze mnie krążków w 2011. Najpierw natknąłem się na darmową wersję Trunk Muzik, a dopiero później na jej płatną wersję. Polubiłem Catfisha na tyle, że sięgnąłem po jego wcześniejsze albumy i mixtape'y. Tak właśnie "Radioactive" stał się jednym z najbardziej oczekiwanych przeze mnie albumów w 2011. Czy spełnił moje oczekiwania? Zapraszam do lektury.

CZYTAJ DALEJ >>

To, że Yelawolf pochodzi z Gadsden, ze stanu Alabama wie każdy, kto choć raz rzucił okiem bądź uchem na przeprowadzony z nim wywiad. Prawdopodobnie wie również, że jest on obecnie związany kontraktem z Shady Records, Interscope i Ghet-O-Vision. 21 listopada na półki sklepów oraz na serwery iTunes trafi jego debiutancki album „Radioactive”. Ułamek projektu hula już po różnego rodzaju mediach w ramach promocji tegoż wydawnictwa. „Hard White” z krzykami Lil Jona w ramach gościnnego występu, czyli uliczny singiel „Radioactive” (teledysk zapowiadany już na dniach) i „No Hands”, który jest jednocześnie częścią ścieżki dźwiękowej do kolejnej części gry „Driver” robią smaka. Super. Pozostaje tylko czekać całość tego, co przygotował dla nas na jesień podopieczny podopiecznego Dre’a. OK, tak sytuacja wygląda dzisiaj, ale jak było wczoraj, jak było przedwczoraj?

CZYTAJ DALEJ >>

Yelawolf feat. Lil Jon - Hard White (Up In The Club) (2011)

Dlaczego: W końcu! Troszkę trzeba było czekać na ten klip, ale wreszcie nadeszła premiera. To co się na nim dzieje, można skwitować w dwóch słowach - totalna rozpierducha. Nic więcej, od siebie do dodania nie mam. Zapraszam do obejrzenia.

Bałem się trochę o Yelawolfa. Utwór z Lil Jonem, choć fajny, to słabszy od singli z "Trunk Muzik 0-60". Niepokoiłem się, że mainstreamowy debiut podopiecznego Eminema może być nieudany, tak jak "Rolling Papers" Khalify. Pierwszy klip z "Radioactive" daje jednak nadzieję, że tak się nie stanie. Zero komercji, tylko tłusty rap spod znaku rednecka z Alabamy. Kawałek promuje też grę Driver: San Francisco, co możemy zauważyć na klipie.