Emocje po naszych rankingach polskich płyt roku 2010 zdążyły już trochę opaść, ale i tak jak wiadomo "gdzie dwóch Polaków tam trzy zdania" a dzisiejszy rap jest na tyle różnorodny, że naprawdę każdy znajdzie coś dla siebie. Jednak nasze zdanie to nasze zdanie a w tym roku postanowiliśmy udostępnić możliwość głosowania także wam!

Chcecie wziąć udział w plebiscycie na najlepszą polską płytę roku 2010 zdaniem czytelników Popkillera? Nic prostszego.

CZYTAJ DALEJ >>

O.S.T.R. - Track 12 (2010)

Dlaczego: Płyta oficjalnie nie istnieje, ale doczekaliśmy się pierwszego klipu jej dotyczącego i drugiego promującego "Tylko Dla Dorosłych". Surowo, klasycznie, ale i z pomysłem.

Jedenaście albumów, dwa złota z rzędu, wreszcie platynowa płyta... To z pewnością imponujący wynik na polskiej, zdegenerowanej scenie hip-hop. Co dziwne, O.S.T.R. był najbardziej nagradzany i chwalony przez pozabranżowe media za albumy, które wielu wydawały się być już tylko echem jego najważniejszych i najbardziej wartościowych artystycznie dokonań. To postać bezwzględnie zasługująca na olbrzymi szacunek i bezmyślny hejting niewiele zmieniał w jego pozycji na scenie, ale fakt faktem, ostatnie płyty, z "O.C.B." na czele, były mniej czytelne, przegadane i szybko nużyły, nawet pomimo znakomitej strony muzycznej. Konwencja koncept albumu przyjęta przy jedenastej pozycji w solowej dyskografii rapera była dla nas sporą nadzieję na zmianę. Zdążyliśmy już zatęsknić za ciętym, błyskotliwym i trzymającym się tematu Ostrym. Czy ta płyta faktycznie coś zmieniła?

CZYTAJ DALEJ >>

W siedzibie tajnych służb panowały zgiełk i zamieszanie, typowe dla zwykłych, rutynowych dni. Mnóstwo zawiłych spraw do rozwikłania, z których większość udaje się załatwić w okresie mniejszym niż dwa tygodnie. Jednak wśród ostatnich wydarzeń znaleźć można było także jeden orzech, naprawdę ciężki do zgryzienia.

Wydawało się, że mimo zaangażowania Interpolu i CIA polska policja okaże się bezradna. Wykorzystano już każdy możliwy trop, ale wszystkie urywały się w martwym punkcie. Sytuacja bez wyjścia, psująca reputację i dająca mediom pożywkę do wyśmiewania służb. Nie dziwiła więc marsowa mina mózgu całej akcji, któremu brakowało już nawet brzytwy, której mógłby się chwycić. Czuł, że tonie a tym razem nie było mowy o drugiej szansie. Zmęczony i przytłoczony ostatnimi dniami bezowocnych prób siedział we własnym biurze. Już miał wlać w siebie kolejną lufę z opróżnionej prawie do końca flaszki, gdy z letargu wyrwał go telefon... CZYTAJ DALEJ >>