71 zawsze miało mocną scenę. Nie potrafię wskazać innego polskiego miasta niż Wrocław AD 2002, które jednego roku spłodziło cztery niepodważalne klasyki.

Zabawę w odgadywanie tego kwartetu zostawię wam, natomiast sam przeniosę się sześć lat do przodu, kiedy to drugi poważniejszy album wydał reprezentant Drutz Foundation i Wrooclyn Dodgers - Łozo aka Pitahaya. Drugi i nieostatni niesłusznie przegapiony.

CZYTAJ DALEJ >>

Jest sobie taki raper Tema Temzki (powinniście go kojarzyć chociażby z współtworzonego z eXo i Roux Spaną projektu Mardi Gras). W cokolwiek biednym dla polskiego rapu 2007 roku oddał on w ręce słuchaczy płytę „Generalnie LP”.

Dziurawe i niewdzięczne te ręce. To nie to, że lepszy wróbel w garści - ten album to wcale dorodna sztuka większego ptactwa. Choć według Temzkiego ornitolog by połapał się w tym lepiej. Nieważne.

CZYTAJ DALEJ >>

Polski rap rzadko bywa sprawiedliwy, a wysoki poziom nie zawsze zapewnia odpowiednio duży sukces. Tak jest dzisiaj i tak było kiedyś. Dziś w kolejnym odcinku naszego cyklu Przegapifszy, chciałbym zwrócić waszą uwagę na album, który w mojej opinii w wielu aspektach wyprzedził swoje czasy. Zupełnie niesłusznie pominięta Śląska produkcja, na której na legalu debiutował MC, który na scenie aktywny jest do dziś. Wielu myślało, że Bunio z 3ody wziął się znikąd. Nic bardziej mylnego.

Płonący Squat powstał w 1995 (!) roku, kiedy w garażowych (dosłownie) warunkach w Tychach chłopaki zaczęli nawijać pod żywe perkusje. W 1999 zespół wypuścił niezależnie materiał "Projekt D.O.T.", który zapewnił im lokalny rozgłos. Na przełomie wieków PS koncertowali m.in. z Paktofoniką, Jajem, 3H czy Zipami. Zdolnymi chłopakami, dzięki pomocy Fokusa zainteresował się w końcu wydawca - Gustaw z Gigant Records. Najpierw zaowocowało to numer "Wokal Prześladowca", który możecie znać z "Usta Miasta Kast". Potem przyszedł czas, by przerwać milczenie...

CZYTAJ DALEJ >>

"Od kiedy znam Wrocław, od kiedy tu jestem, test na stolicę kraju jest rozwiązanym testem" nawinął Siny w 2002 roku. I wbrew prawom logiki miał rację. Niegdyś Wrocław mógł być bezproblemowo nazywany hip-hopową stolicą Polski. Dzisiaj pałeczkę przejęła oczywiście Warszawa, ale do tej pory wielu słuchaczy rzuca tęsknie wzrokiem na stare, wrocławskie kompakty. Dlaczego?


CZYTAJ DALEJ >>

Już w przyszłym roku z nowym materiałem ma wrócić Endefis. To na pewno dobra wiadomość dla tych, którzy z utęsknieniem czekali na dawkę miejskiego, pozbawionego zadęcia ulicznego rapu. Jeżeli natomiast chcielibyście już teraz posłuchać czegoś na wzór Morwy czy Fenomenu, polecam sprawdzić album obecnego członka Endefisu – 1z2 „Nic Co Ludzkie”.

Płyta ta wyszła przed siedmiu laty i, pozbawiona większej (jakiejkolwiek…) promocji, przeszła zupełnie bez echa. „Przegapifszy” jak w mordę strzelił.

CZYTAJ DALEJ >>

Duże Pe rozkręcił już na dobre swój "Nowoczesny Hip-hop". Pierwsza część mixtape'u od jakiegoś czasu może gościć w naszych głośnikach, a druga dopiero co trafiła do sklepów. I jak mi się w miarę podoba to, co Pe na nich zrobił, tak chyba nigdy nie przekonam się do dubstepu i d'n'b, które działają na mnie jak woda święcona na Słonia. W pogoni za rapem nieco mniej nowoczesnym, odświeżyłem sobie debiut Ciszy i Spokoju.

CZYTAJ DALEJ >>

Jeśli wartość jakiegokolwiek zespołu ocenialibyśmy na podstawie ilości fanów na Facebooku, Siedem Łez już na starcie musielibyśmy skreślić – w końcu dwóch sympatyków to cokolwiek niedużo. Wirtualny świat, niestety, niewiele mija się w tym przypadku z rzeczywistością, choć debiutancki "Wielki Sen" rozszedł się całkiem nieźle.

Tak szczerze: słyszeliście w ogóle o albumie „2+2=7”? Pewnie nie. W takim razie czuję się zobowiązany do przekonania was, dlaczego warto sięgnąć po tę płytę.

CZYTAJ DALEJ >>

Hip-hop z oldschoolowym zacięciem w Polsce raczej nie ma racji bytu. Co bardziej kumaci ludzie wybiorą złotą erę w Stanach, a młodociani eksperci od rodzimych produkcji nie widzą obok siebie raperów, DJ-ów, writerów i b-boy'ów - to takie niedzisiejsze. Siła Dźwieq przepadła bez echa, o świeżym jeszcze Hurragunie też pewnie za miesiąc nikt nie będzie pamiętał...

Płyta Stylowej Spółki Społem z 2005 roku również sprzedała się w jakimś śmiesznym nakładzie, mimo tego że została wydana przez Asfalt. Rok temu, tym razem bez niczyjej pomocy, SSS wróciło z nowym materiałem. Na dobrą sprawę, już w dniu premiery można było w ciemno przypiąć mu etykietę "przegapifszy". Nie szkodzi, "stara szkoła nie rdzewieje" i ma się dobrze.

CZYTAJ DALEJ >>