Cofnijmy się 19 lat. Jest rok 1993. Po premierze "The Chronic", g-funk staje się popularnym nurtem w radiowych stacjach. Poza Dr. Dre, wielką w tym zasługę ma 22-letni Calvin Broadus.

Mając swoje pięć minut, postanawia wydać pierwszy album, którego jak się potem okaże, nigdy nie przebije. Odnosi nim wielki sukce pomimo wielkiej konkurencji ze strony debiutu Wu-Tangu i "Midnight Marauders" Tribe'ów.

Klip, który Wam dziś serwuję jest chyba najmniej znanym obrazkiem promującym "Doggystyle"...

Kiedy na jednym tracku spotykają się takie osobowości jak Big Daddy Kane, Jay-Z i Ol' Dirty Bastard to nie trzeba nic pisać. Same ksywki gwarantują wysoką jakość. Dodając do tego niepełnoletniego, wtedy, Shyheima, którego flow jest tak niesamowite, że nawet teraz wielu MC nie osiąga takiego poziomu, to mamy track, który jest niepodważalnym klasykiem. Według mnie, to jeden z najlepszych posse cutów w historii rapu. Utwór ten znalazł się na płycie Big Daddy Kane'a z 1994 pt. "Daddy's Home". Za bit odpowiedzialny jest DJ Premier. R.I.P. ODB.

Jest rok 1994. Po stoczeniu wielu bitew z LL Cool J, po występach w klipach z Jaz-O, w końcu przyszedł czas, aby Jay-Z wbił się z buta w mainstream. Niestety jak dobrze wiecie Jigga miał z tym nie lada problem. Na szczęście pojawili się panowie Dash i Biggs, i razem założyli Rocafella. Zresztą Damon przewija się w klipie, tak samo jak Jaz-O i, zapomniany już, Sauce Money. "Can I Get Wit That" to pokaz talentu gospodarza. Jay rapuje tu jeszcze swoim "starym flow", znanym między innymi z "Graveyard" Big L'a, ze sporą liczbą przyspieszeń. Już ten track dawał nam do zrozumienia, że parę lat później Hov będzie jednym z najbardziej liczących się graczy na scenie.

W 1994 r. na soundtracku do filmu "Above The Rim" Jeffa Pollacka pojawił się wspólny utwór Nate Dogga z Warrenem G "Regulate". Warren umieścił go również na swoim debiutanckim albumie, a w następnym roku artyści zostali nawet za ten numer nominowani do nagrody Grammy.

Trzy lata później, w 1998 r., ukazał się dwupłytowy album Nate Dogga "G Funk Classics Vol. 1 & 2", a Nate i Warren ponownie postanowili sprawdzić, czy ktokolwiek może się z nimi równać...
CZYTAJ DALEJ >>

Coś w tym jest, że z upływem lat czas jakby przyśpiesza i ciężko jest mi uwierzyć, że od śmierci Nate Dogga minął już okrągły rok...
Doskonale pamiętam moment, w którym dotarła do mnie ta feralna wiadomość. Telefon od zaprzyjaźnionego konesera g-funku (pozdro Simon) był równie niespodziewany co przekazana przez niego informacja... umarł Nate D-O-Double-G. The King Of Hooks. The One, The Only Nate Dizzle.CZYTAJ DALEJ >>

Chociaż Nate Dogg zasłużenie nazywany jest "królem refrenów", większość słuchaczy pomija jego solowe dokonania nie przykuwając do nich należytej uwagi. W tym tygodniu postaram się zmienić ten punkt widzenia i pokazać, że Nathaniel Hale był artystą kompletnym - w pełni tego słowa znaczeniu.
Odświeżymy więc jego największe klasyki, które pewnie większość z was słyszała już setki razy ale być może niektórym, bardziej postronnym słuchaczom mogły one umknąć. W tym celu cofnijmy się więc co samego źródła...CZYTAJ DALEJ >>

Tzw. "posse cuty" od samych, nazwijmy to, "początków" rozkwitu popularności rapu stanowiły gratkę dla słuchaczy. Dla wielu jednym z największych tego typu tworów jest kultowe "Scenario".

Dziś przybliżę Wam klip do numeru zatytułowanego "Close The Crackhouse" z roku 1993, gdzie nawijką zajęli się: Brother J, Wise Intelligent, Chuck D, Big Daddy Kane, Money B, Shock G, Humpty Hump, Ex-Girlfriend, Mickey Jarrett oraz ekipa Two Kings In A Cipher.

CZYTAJ DALEJ >>

Z okazji tygodnia związanego z J Dillą, postanowiłem wrzucić mój ulubiony teledysk zmarłego Jay Dee.

Jest to jeden z najfajniejszych i najbardziej niezwykłych klipów obrazujących rapowy utwór. Nie jest to banalne machanie rękami do kamery połączone ze strojeniem groźnych min. Mamy tu animowaną historyjkę, gdzie główną postacią jest... bliżej nieokreślony stworek zamieszkujący głębię oceanu.

CZYTAJ DALEJ >>