Już w piątek trafi do was "Dorosłem Do Rapu", czyli najnowsze solo w dorobku warszawskiego weterana - Onara. My dopiero co wróciliśmy z videowywiadu z połówką Płomienia 81, ale zanim obejrzycie rozmowę dotyczącą samego albumu, sprawdźcie jak u Onara wygląda proces tworzenia.

Skąd biorą się pomysły na Twoje kawałki?

Nie jestem raperem, który bardzo często wchodzi do studia (chociaż może niedługo się to zmieni) i ciągle nagrywa nowe rzeczy. Pomiędzy jednym, a drugim wylaniem swoich emocji, nagraniem pochwalnego hymnu dla kogoś lub czegoś, albo wylaniem żółci pełnej wkurwienia zawsze mija jakiś czas. Mimo, że nie siedzę w tym czasie tylko nad kartką z długopisem słuchając głośno bitów, moja część mózgu odpowiedzialna za rapowanie cały czas działa. Żeby brały się pomysły na kawałki trzeba przeżywać. Są emocję silniejsze i słabsze, ale muszą być. Przy silniejszych powstają najczęściej kawałki lepsze, przy słabszych – gorsze, ale zawsze trzeba przeżywać i nie żyć obojętnie.

W jakich okolicznościach najbardziej lubisz pisać?

Muszę mieć spokój. Opcja robienia dwóch rzeczy na raz w ogóle w życiu mi nie wychodzi, a jeśli chodzi o pisanie to już nigdy, przenigdy. Na szczęście nie piszę pod terminy, więc może dlatego też mam ten komfort, że piszę kiedy mam chęć i możliwości ku temu. Siadam, preferuję późny wieczór i staram się kleić wers do wersu. Jeśli idzie sprawnie, to znaczy, że to ma sens i powinno wyjść coś ciekawego, jeśli siedzę na 4 wersami, i ani tak, ani tak nie wychodzi to wyłączam wszystko, i włączam ps3.

Czym kierujesz się przy doborze bitu?

Najczęściej pomysłem na płytę. Od jakiegoś czasu staram się robić płyty w jednym klimacie, spójne, więc to jest kryterium numer jeden. Po drugie muszę od razu po przesłuchaniu 20-30 sekund bitu czuć nieodpartą ochotę coś do niego napisać, nagrać. Jeśli tak jest, to prędzej czy później coś się wydarzy. Chociaż miałem ze dwa może trzy razy sytuację odwrotną i dopiero po 2 tygodniach po tym jak pierwszy raz usłyszałem bit zrozumiałem go, może to kwestia klimatu w danej chwili, a może wyjątek potwierdzający regułę.

W jakich okolicznościach i w jaki sposób najbardziej lubisz nagrywać?

Zawsze jestem przygotowany jak jadę do studia. Muszę czuć się w nim komfortowo, i tak właśnie jest w Eremie, gdzie realizowałem „Dorosłem do rapu”. Staszek jest gościem, który mimo, że nagrywałem już w wielu studiach z wieloma realizatorami, dał mi sporo wskazówek, których nikt nie dał mi wcześniej. Doszlifowywał np. moją dykcję do dla mnie nieznanych granic. Poza tym musi być jakieś muzyczne i ponad muzyczne porozumienie pomiędzy nagrywanym a nagrywającym, mam nadzieję że następna płytę też będę realizował w tym miejscu.